Kalpten Sabıkalı

Buz gibi bir rüzgârla savrulan yalnız bir kuş gibiydin benim için, ben ise yıkılmış bir yurdun sessizliğinde kaybolmuş bir gölge. Hayatın en ıssız köşelerinde birbirimizi ararken, senin gözlerinde kendimi kaybediyordum; oysa sen çoktan benim içinde erimiştin bile. İki yaralı ruh, birbirine tutunmaya çalışırken buldu kendini – biri soğuktan titrerken, diğeri yangının küllerinde. Peki ya aşk, bu kırık parçaları bir araya getirebilir miydi? Yoksa ikimiz de kendi yalnızlığımızın esiri mi kalacaktık?