Kalp

İnsan henüz topraktan yoğrulmamışken, o çoktan atıyordu. Âdem cennette nefes almadan önce, o zaten sevgiyle çarpıyordu. İlk günahla birlikte yeryüzüne düşen sadece insan olmadı; kalp de karanlıkla aydınlığın, pişmanlıkla umudun arasında bir yolculuğa çıktı. Her atışı, bir hikâyenin başlangıcıydı: aşkın coşkusu, ihanetin soğuğu, dostluğun sıcaklığı, yalnızlığın ağırlığı... İçimizdeki bu küçük evren, durmaksızın dönüşür; bazen arınır, bazen kirlenir; bazen yanar, bazen donar. Adı gibi değişken, adı gibi derin: kalp. İskender Pala, bu gizemli organın şiirini yazıyor; her vuruşunda bir duygunun, her ritminde bir hayatın izini sürüyor. Düşüncelerin değil, hislerin dilinden konuşan bir eser; insanın, insan olmaya başladığı andan beri taşıdığı bütün renkleri barındırıyor.