Kalp Kaç Köşe

Günler nasıl geçti, yapraklar nasıl döküldü, farkında bile olmadım. Sessizce yağan yağmurlar, içimdeki selleri büyüttü mü, yoksa kuruttu mu, bilmiyorum artık. Çaresizce can çekişen duygularımın hangi günahın kefaretini ödediğini sormaktan yoruldum. Seni gökyüzünden kucaklarken düşmek pahasına sarıldığım o anlar, hangi son sözün düğümüydü boğazımda? Güneş, sensiz ellerimi ısıtır mı bir daha? Söyle, eski haliyle döner mi yüreğim, yoksa bu yangın hep böyle mi kavuracak içimi? Bir Züleyha tutkusuyla sevdiğim kuyulara düşmüştüm, oysa içimde alevler vardı, kar kuleleri örmüştüm sadece. Boş ver, ne fark eder artık? İkimiz de aynı kayıktayız, ters yönlere kürek çeken iki yabancı gibi. Ölümüne gülerek batmaktan başka çaremiz yokmuş meğer. Rüzgârlar nereye isterse essin artık; zaten bu şehirde kalmayı bile beceremedim ben.