Kalp Artığı

Zamanın ağırlığı omuzlarında, her adımda geçmişin gölgesi uzuyor. Giyilen her kıyafet, solup giden yılların tanığı; ayak basılan her yol, unutulmaya yüz tutan anılara açılıyor. Çocukluğun sokakları, yürüdüğün her yerde seni bekler gibi, ama bir türlü geri dönülemiyor. Denizler, çakıl taşları, tozlu yollar... Hepsi, içindeki o bitmeyen yolculuğun parçaları. Sakallar uzadıkça babaya benzeyiş artıyor; yüz çizgileri derinleştikçe, kendine biraz daha yaklaşıyorsun. Portakal ağaçlarının gölgesi, sabahın ilk ışıkları, turuncu yangının sıcaklığı... Üstüne giydiğin her şey, aslında senden fazlasını taşıyor. Pazar sabahlarının o huzuru, geride kalanlarla birlikte, artık sadece bir hatıra. Bu dizeler, kaybolanla kalan arasında bir köprü kuruyor; zamanın yıprattığı her şeyi, kelimelerin kucağında yeniden canlandırıyor.