Kalk Kudüs’e Gidelim

Dedemin anlattığı hikâyeler, çocukluğumun en sıcak anılarıydı. Uzun boylu, beyaz tenli, derin bakışlı bir adamdı; masmavi gözleri, insana huzur veren bir gülümsemeyle doluydu. Aramızdaki yaş farkına rağmen, onunla sanki yıllardır tanışıyormuşuz gibi rahat konuşurduk. Bir gün, hafifçe kırlaşmış sakalını okşarken, gözlerini uzaklara dikti ve anlatmaya başladı: Hz. Ali, Medine’nin tozlu sokaklarında yürüyordu. Rüzgâr, hurma yapraklarını hışırdatırken, toprak evlerin kokusu havaya karışıyordu. İnsanın toprağa olan özlemi, belki de yaratılışındaki sırrıydı. Derken, Hz. Ali’nin karşısına beklenmedik bir olay çıktı. Dedem, bu gizemli anı öyle bir anlattı ki, sanki o anı ben de yaşıyormuşum gibi hissettim.