Kalfa ile Kıralıça

Çanakkaleli Melo, adının ardında gizli bir melezliği taşıyordu: Frig ve Aiol kanının izleri, ona "Melo" lakabını kazandırmıştı. İnce çizgilerle belirginleşen yüzü, dingin bir gülümsemeyle aydınlanır, simsiyah gözlerindeki o gizemli parıltı, içindeki başka bir benliğin varlığını sezdirirdi. Ne var ki bu sezgi, asla gerçeğe dönüşmezdi. Bir öğle vakti, Teşvikiye Camii avlusunda, ayağında rengârenk bir etek, saçlarında solgun sarı tonlarla oturan bu esrarengiz kadın, boş gezenin boş kalfası Çarşılı Deli Abbas’la karşılaşır. Abbas’ın "üfür üfür ipe diz" yöntemiyle örülen bu hikâye, Filiboğlu İskender Bey’in serüvenleri ve duygularının labirentlerinde dolaşırken, bir yandan da Çanakkaleli Melahat’a uzanan dallara ayrılır. İlhami Algör, bu kez de anlatıcısının gözünden tarihin tozlu sayfalarında geziniyor; her şey, bir kadının, bir kıraliçanın bakışları altında şekilleniyor.