Kalenderiye

1324 yılının bir İtalyan manastırında, eskiden Anadolu’yu gezen Venedikli tüccar Mazzone, sessiz sedasız bir itirafa başlar. Kullanılmayan Latin harfleriyle Türkçe kaleme aldığı satırlar, aşkın ve isyanın, katliamların gölgesindeki Calenderia’yı anlatır. Bu diyar, zamanı ölçen değil, onunla dans eden dervişlerin mekanıdır; varlıkla yokluğun sınırlarında gezinir. Gürsel Korat, Kapadokya serisinin üçüncü halkasında, dilin sınırlarını zorlayarak okuru büyülü bir yolculuğa çıkarır. Türkçenin alışılmadık seslerini (ô, û, ñ) kullanarak yazılan bu roman, gözle okunan değil, kulakla duyulan bir deneyim sunar. "Gidek!" diye haykıran Yusuf Pîr’in atı, "lıkkadak lıkkadak" koşarken, Sertahrir’in görkemi ise "şangılıtıstıs" adımlarla ilerler. Zamanın ötesinde bir anlatı, dilin büyüsüyle yeniden şekillenir.