Kalemin Ucundan Gönül Burcuna

Zamanın ötesinden süzülen bir ses, yüreğe dokunan bir fısıltı... Kaç yüzyıl geçti, kaç mevsim soldu, bilmezsiniz. Ruhunu saran o gizemli özlem, ne dile geliyor ne susabiliyor. Her an, her nefeste onu düşünüyorsun; satırlara sığmayan duygular, kelimelerin ötesine taşan bir arayış. İpek kumaşlara işlenen nakışlar gibi, her dikişinde onun izini sürüyorsun. Renklerin uyumunda, desenlerin derinliğinde kayboluyorsun. Kalem yetmiyor, sözcükler yetersiz kalıyor. Anlatacak o kadar çok şey var ki, dilin ucunda, kalemin ucunda asılı kalıyor. Gönül burcunda yankılanan ses, bir türlü tam olarak ifade edilemiyor. Bu roman, o sessiz çığlığın, kelimelere dökülemeyen aşkın ve özlemin izini sürüyor.