Kaldığımız Yer

Behçet Çelik’in satırlarında, kelimeler tanıdık geliyor ama anlamları bir türlü yerine oturmuyor. Aynı dili paylaştığımızı sanırken, aramızda görünmez bir duvar yükseliyor; cümleler birbirine değmiyor, sesler yankılanıp kayboluyor. "Misafir" dediğimiz şey onun için ne ifade ediyor, "ayıp" hangi gizli yükü taşıyor? Sözcükler, tozlu sözlüklerden fırlayıp masalsı bir genişliğe kavuşuyor sanki, dar odalarda sıkışıp kalmışken ansızın uçsuz bucaksız ufuklara açılıyor. Çelik, durduğumuz yerde neden ilerleyemediğimizi soruyor; geçmişin gölgesinde, hesaplaşamadığımız anların yüküyle tökezlediğimizi hatırlatıyor. Unutulmuş acılar, kuşaklar sonra bile nasıl bir engel oluveriyor? Dışarıda her şey sakin görünürken içimizde kopan fırtınaları, kısacık anlarda parlayan ışıkları, duymazdan geldiğimiz çağrıları yazıyor. Gözlerimizi yummak yetmiyor; acı, evlerin duvarlarını aşarak yanı başımızda beliriveriyor.