Kalbin Kaderin Olsun

Aşk, insanın içine düştüğü en büyülü tesadüf değil mi? Milyonlarca insanın arasında, tam da o an, tam da o yerde karşılaşmak... Başka hiç kimsenin dudaklarından su içemeyecek kadar titizken, onun nefesini kendi nefesine karıştırmak. Umut, aşkın en saf haliyle yeşeren bir tohum gibi; günler boyu hayalini kurduğun anların peşinde koşmak, sadece onun gülüşüyle ısınmak, en derindeki yaralarını onunla paylaşmak. Ailesinin kapılarını sana açması, sabahları onunla uyanmanın hayalini kurarken kalbinin hızlanması... Arkadaşlarına heyecanla "Buluşmalısınız!" derken, zor anlarında "Keşke yanımdaki o olsaydı" diye iç geçirmenin dayanılmaz hafifliği. Onunla "sen" ve "ben" demenin ötesine geçip "biz" olabilmek, üç harfin nasıl da bir ömür taşıyabileceğini görmek... Küçük alışkanlıkları, sıradan gibi görünen sözleriyle seni büyülemesi, her dokunuşunda evin kokusunu üzerinden eksik etmemesi. Bir kadına yeniden "anne".