Kalbin Beşinci Mevsimi

Uzak bir sevgilinin yokluğunda kaybolan bir yürektir bu. Aşk, bazen tutunamadığımız bir gölge gibi peşimizden gelir; bazen de avuçlarımızda eriyen kar taneleri misali, elimizde hiçbir şey kalmaz. Özlem, insanın içine işleyen bir ateştir; göğsünü sıkıştırır, gözlerini uzaklara diker, sevdiğinin adım seslerini bekletir durur. Tren dumanları arasında tüter kavuşma umudu, günler hep aramakla ve beklemekle geçer. Güneş batarken hüzünle sarar etrafı, özlemler o kızıllıkta can bulur. Aşk, iki kişiliktir; sensiz ben eksikim, bensiz sen yarım. Birbirimizde varız, birbirimizde yokuz. Yüreğim tutsak düştü senin sevdanla, peşinden sürüklendim delice bir aşkın peşinde. Kalbimde beşinci bir mevsim açtı seninle; gönlümde yeniden filizlendi sevda. Gel, dokun yüreğime, bu aşkı başka baharlara bırakmayalım. Sonsuza dek yaşatalım birbirimizi, sevgimizi kalbimizde büyütelim.