Kalbimizi Sürdük Namluya

Sessizlik, onun en yüksek sesiydi. Yıllarca dudaklarından dökülmeyen sözcükler, içindeki fırtınayı büyüttükçe büyüttü. Her defasında elini uzattığında, parmakları birer birer kırıldı sanki; umutları, bir bahçenin toprağına karışıp ezildi. Oysa uzaklara çekilmek, yalnızlığa razı olmak istememişti. Ama aralarına katılmadan önce bile, onlardan bu kadar kopuk hissetmemişti kendini. Harfler dudaklarında eridi, çığlık olmak için sustu. Şimdiye dek hiç konuşmadı kimseyle – susuyorsa eğer, bu bir zafer değil, yalnızca teslimiyetin sessiz çığlığıdır. Acının dilini bilenler, bu suskunluğun ardındaki isyanı duyar belki.