Kalbimin Dili

Şehir, nefes aldırmaz olmuş artık. Gökyüzü duman, sular bulanık; insanların yüzünde ise umutsuzluğun ağırlığı. Dağlar bile huzura giden yolu tıkamış sanki. Her yer çürümenin kokusuyla dolu, tıpkı kirli bir pınar gibi. Çiçekler solgun, kokularını yitirmiş; mevsimlik sevdalar ise bir mevsim bile sürmüyor. Bu şehir, dibi olmayan bir kuyu gibi — ne doldursan dolmuyor. Dostluklar samimiyetini yitirmiş, eller uzanmaz olmuş. Yorgun yürekler uykusuz, gözler hep açık. Selam vermek bile lüzumsuz, sözler içtenlikten uzak. Şehirde sürüklenenler, köylerini özlüyor ama dönüş yok. Güller bile anlamını yitirmiş, manadan eser yok. Bu roman, kaybolan insanın, kirlenen dünyanın ve umutsuzluğun peşine düşüyor.