Kalbimin Bir Parçası

İçindeki o boğucu yumru her sabah uyanır uyanmaz boğazına sarılıyordu sanki. Nefes almak, bir zamanlar aşkla dolu olan kalbinin mezar taşlarını aralamak gibiydi artık. Yağmur damlaları, toprağın altına gömülmüş duygularını usulca filizlendirirken, sen hâlâ eski satırların arasında kaybolmuş, tozlanmış bir kelimenin peşindeydin: aşk. Onu unutmak için değil, sadece artık hissetmemek için uzaklara kaçmıştın. Paralel bir dünyada, acının, kederin ve incitici ellerin ulaşamayacağı bir yerde, zamanın anlamını yitirdiği bir boyutta yaşıyordun. Ta ki o an gelene kadar. Bir gün, hiç ummadığın bir anda karşına çıktı. Gözlerindeki derinlik, okyanusun en karanlık kuyusunu andırıyordu. Sen ise yüzmeyi çoktan unutmuştun. O bilinmezlikte boğulmaktan korkarken, o seni elinden tutup bilinmeze sürükledi. Ve sen, bu garip dünyada, dertlerin kol gezdiği, sevginin uzaklaştığı, gemilerin bile liman bulamadığı bir yerde, yeniden nefes almaya başladın.