Kalbi Tutan Mektuplar

Uğur Canbolat’ın satırlarında, zamanın ötesinden gelen bir fısıldayış var. Her mektup, bir yüreğin derinliklerinden süzülüp kağıda dökülmüş gibi; bazen hüzünlü, bazen umut dolu, ama her daim samimi. Sanki kelimeler, yılların yükünü taşımaktan yorulmuş bir kalbin izlerini sürüyor. Bazıları, uzun bir ayrılıktan sonra buluşan eski dostlar misali, okurunu beklemiş; bazılarıysa, ilk kez karşılaşılan bir sevgili gibi heyecan verici. Bu sayfalarda, rüzgârın savurduğu yapraklar gibi uçuşan duygular, birer birer toplanıp anlam kazanıyor. Mektuplar, sadece yazılanları değil, yazılamayanları da taşıyor. Kim bilir kaç gecenin sessizliğinde, kaç yalnızlığın ortasında doğdular? Belki de her biri, bir kalbin atışını duyabilenlere gönderilmiş gizli bir davetiye. Okuyan, kendi yüreğindeki boşluğu dolduran cümlelerle karşılaşacak; bazen gülümseyecek, bazen iç geçirecek. Ama her halükarda, yalnız olmadığını hissedecek.