Kalbe Düşen Sızı

İstanbul’un ıslak sonbaharında, gökyüzü kurşuni bulutlarla kaplıydı. Bab-ı Hümayun’dan fırlayan atlı araba, yağmur damlalarıyla dans eden rüzgârın altında hızla ilerliyordu. Akşam ezanı, Ayasofya’dan yükselen hüzünlü nağmelerle sokaklara yayılırken, yüreğinde bir fırtına kopuyordu. Üç saat önce ayrıldığı saraya yeniden dönüşü, içindeki karmaşayı daha da derinleştirmişti. Sultan Mahmut, baş ağrısı bahanesiyle dinlenmeye çekilmiş, o ise Paşakapısı’na dönmüştü. Padişah, koskoca bir imparatorluğu tek başına sırtlamaya çalışan yalnız bir adamdı. Yenilikler, okullar, ıslahatlar... Ama zaman, acıların ve bölünmüşlüklerin çağıydı. Halk, düşüncelerinde parçalanmış, herkes birbirine düşman kesilmişti. Devlet düşmanları her köşede kol gezerken, yüzyıllardır ordunun ve milletin birliğini simgeleyen Hacı Bektaş’ın kazanı devrilmiş, çatışmalar kapıdaydı. 1826 sonbaharı, puslu ve gergin... Zindanda bir bilgin, çarşıda.