Kalaycı Hilmi Destanı

Sonbaharın ilk serinliği ovaya çökmüş, tarlalarda kışlık ekimler başlamıştı. Sabahın alaca karanlığında, omuzlarına kalın kaputunu almış, eşeğiyle kasabaya doğru ilerleyen Kalaycı Hilmi’nin sesi, sokakları doldurmaya hazırlanıyordu. Fırınların sıcak ekmek kokusu havaya karışırken, kahvehanelerde demlenen çayların buharı yükseliyordu. Dükkânlarını açan esnaf, Hilmi’nin gelişini bekler gibiydi. O ise, anlatmaya başladığında zaman durur, dinleyenler geçmişe yolculuğa çıkardı: “O günler gençtim, güçlüydüm. Adım attığım yerde toprak titrerdi. Yumruğumun önünde kimse duramaz, taşları sıkıp suyunu çıkarırdım. Balyemez topunu ateşlediğimde gök gürlerdi sanki...” Hilmi’nin destansı anlatısı, kasabanın günlük telaşını bir anda unutturur, herkesin gözünde o yılların tozlu yolları, heybetli duruşu canlanırdı. Sözleri, sadece bir adamın değil, bir dönemin hikâyesini taşıyordu.