Kalandar Çörekleri

Âmâ’nın gözleri görmez ama yüreği bin yıllık insanlığın sesini duyar. Balalo’ya sorar: “Geçmişin anaları seninkinden daha mı az sevdi, daha mı az ağladı?” Balalo kahkahayla karşılık verir: “Sen körsün ama her şeyi görüyorsun!” Âmâ gülümser, “Sen de deli olmaya layıksın,” der. Bu diyalog, Metin Kondel’in *Kalandar Çörekleri* romanında zamanın ötesindeki bağları kurar. İnsan olmanın evrensel acısını, sevincini ve deliliğini, iki karakterin sözlerinde eritir. Geçmişle bugün arasında köprü kuran bir anlatı, okuru kendi varoluşunun derinliklerine çeker. Sıradan bir sohbetin ardında yatan büyük sorular, sayfalar boyunca soluk aldırmaz.