Kalan

Kazadan önce bile kendini hep bir başkasının rolündeymiş gibi hissederdi. Sokakta yürürken, sigarasını yakarken bile zihninde bir film sahnesi canlanırdı: "Şimdi Robert De Niro gibi davranıyorum." Oysa gerçek insanlar böyle düşünmezdi; onlar sadece yaşardı. Kaza sonrası ise bu mesafe daha da arttı. Hafızasını kaybeden, hatıralarının sırası altüst olan anlatıcı, artık en basit hareketleri bile yeniden öğrenmek zorundaydı. Havucu tutmak, yürümek, nefes almak... Her eylem, bir zamanlar doğal olan şeylerin nasıl yabancılaştığını gösteriyordu. Tazminat parasıyla geçmişine dönmeye çalışsa da, kazanın izleri bedeninde ve zihninde derinleşiyordu. Hayat, artık eskisinden çok daha karmaşık ve kırılgan bir deneyime dönüşmüştü.