Kağıttan Gemiler

Rüzgârın peşine takılıp yollara düşen bir gezginin hayal dünyasında, gerçekle yüzleşme anı gelir çatar. Gözlerini kapatıp düşlere dalmak kolaydır belki, ama uyanış o durağan hakikatte ne kadar acıtır? Savrulan, bir yaprak mıdır yoksa yürekte kopup giden bir parça mı? Baharın telaşıyla adımlarını hızlandıran, aslında solan umutların peşinde mi koşmaktadır? Ya da belki de savrulmak, ait olmadığın bir daldan düşüp kuruyarak unutulmaktır. Dümeni kırık, kaptansız bir kâğıttan gemi, hükmü geçmeyen denizlerde sürüklenir. Pusulasız, meçhule doğru yol alırken arayışı aşk mıdır, yoksa kendini kaybetmenin başka bir adı mı? Savrulmak, akıntıya kapılıp kayalara çarpmak, yüzünde iz bırakan gerçeklerle yüzleşmek midir? Belki de masada biriken dertlere ortak olmak, ödenemeyen hesabı sırtlanmaktır. Zamanın kum taneleri gibi dağılan esaretinde, savrulan ne bir yolcu ne de kopmuş bir yapraktır. Sadece ellerinle yaptığın.