Kağıtçının 100 Günü

Kâğıt toplayan adamın hayatı, küçük detaylarda saklı umutlarla dolu. Gözlerindeki o minik ışık, karanlığı delen bir yıldız gibi; soğuk kış sabahlarında içtiği çayın sıcaklığı ise dünyanın en büyük lüksü. Pahalı mutluluklara ihtiyacı yok onun, basit şeyler yetiyor. Eksi on derecede bile ümitleri filizleniyor, çünkü biliyor ki umut, güneşe ya da suya muhtaç değil. İç çekişlerinde koskoca bir hayat saklı; birkaç harfe sığdırdığı "ah"lar, taşıyamadığı yüklerin yansıması. Ellerindeki kâğıt yığınlarıyla geçen günler, kazandırdığı üç beş kuruş arasında kaybolup gidiyor. Gülümsemesi, başkalarının mutluluğunun da kaynağı; onun neşesi olmadan, kimsenin yüzünde tebessüm açmıyor. Gözyaşları bile inandırıcı gelmiyor artık, çünkü acısı o kadar derin ki, dışarıya ancak küçük bir yansıması sızıyor.