Kağıdın Ölümü

Uzaklar, bir çocuğun avucunda narla başlıyor; sessizlik ise geride kalanın gözlerine doluyor. Dünya bomboş, yalnızca sözcükler yük olmaktan kurtulmuş, ayaklarına takılan her şeyden arınmışsın. Bir zamanlar seni besleyen kırlara doğru yürüyorsun, ama artık ne o kırlar tanıdık ne de sen. Annenin sevinci bile kan kokuyor, her şeyin içinde bir yaralanma gizli. Boşluk, sadece geride kalan değil, aynı zamanda içine çekilen bir nefes gibi. Gidenin bıraktığı izler, kalanın gözlerinde büyüyor; narın ekşimsi tadıysa dilinde, unutulmaz bir acı olarak.