Kafka Oteli

Şehirler, tenimizdeki eski bir kesik gibi durur: görünürde iyileşmiş, ama dokunduğunuzda hâlâ sızlayan bir yer. İlk nefesimizi aldığımızda annemizden kopan göbek bağımız gibi, doğduğumuz topraklara da görünmez bir ip bağlar bizi. O yerden beslensek de, onu terk etsek de, izi içimizde kalır. Bazen farkında bile olmadan, kendi hayatımızın daracık koridorlarında kaybolurken, şehrin aslında canlı bir organizma olduğunu unuturuz. Oysa o, tıpkı bizim gibi nefes alır, değişir, yaralarını saklar. Bu roman, bir şehri değil, bir kitabın sayfalarından doğan hayali bir dünyayı anlatıyor. Orada kaybolmak, belki de onu gerçekten tanımanın tek yolu. Çünkü her kayıp, aslında yeni bir yolun başlangıcıdır. Yüzleşilmeyen yaralar ise, zamanla büyüyen sessizlikler gibi, hep orada kalır.