Kafesin İçinde

Hüma, yaşamın ağır darbeleri altında ezilmiş, kanatları kırık bir kuş gibiydi. Her adımında geçmişin izleri, her nefesinde yarının belirsizliği vardı. Toprağa düşen bir gül gibiydi; ezilmiş, solmuş, ama kökleri hala umudu taşıyordu. Gökyüzü uzak değildi, sadece bir kafesin ardında hapsolmuştu. Bu, zalimin güzelliğe boyun eğdiği, güçlünün değil, haklının zaferiyle biten bir hikâyeydi. Çünkü toprak, ne kadar çiğnenirse çiğnensin, bir damla suyla yeniden yeşerir. Umut, her zaman var olmaya devam eder.