Kafdağının Kuşları

Köyde kalmak istediğini söylediğinde babası dinlememişti. "Koparacaksa kıyamet, burada koparsın," demişti ama nafile. Komşuların hepsi birer birer kaçıyordu; asker korkusu, dağdakilerin tehdidi arasında evlerini, tarlalarını, hayvanlarını geride bırakıp yollara düştüler. Bahçedeki meyve ağaçları dallarıyla sallanıp durdu, çeşme yalağındaki su boşaldı, hayvanlar susuz kaldı. Bir sabah alacakaranlıkta tası tarağı toplayıp köyden ayrıldılar. Geri dönüp bakmadı ama köy hep aklındaydı. Şehre geldiklerinde her şey daha kötüydü. İki yıl oldu, çocuğu okula gidemedi. Köydeyken öğretmeni ve arkadaşları onu çok severdi; başarılı, çalışkan, akıllı bir çocuktu. Okula gitmediği günlerde kuzuları güder, kağıt, cam toplardı. "Korkaksın!" diye takılır, gülerlerdi. O gün yine en çok toplayanı oydu. Kirliydi, günlerdir yıkanmamıştı. Keşke hiç yıkanmasaydı da bu pislikten kurtulamasaydı. Kirlenen sadece o muydu sanki?