Kaf ve Rengi

Ahmet Murat’ın bu ince ama derinlikli romanı, anıların sisli koridorlarında gezdiriyor okuru. Toprağın kokusunu, suyun şırıltısını duyumsatan bir dille yazılmış; sanki her satır, geçmişin tozlu albümlerinden düşmüş bir fotoğraf gibi. Uzaklardan izlenen ablaların cemrelerle dansı, portakal yüklü trenleri alkışlayan çocukluk coşkusu, zamanla solan ama hiç kaybolmayan izler bırakıyor yürekte. Yazar, hatırlamanın ve unutmanın ince çizgisinde yürüyor; kimi anları usulca gömüyor, kimi anları ise bir sincap gibi cevizlerine küskün, yalnızlıkla baş başa bırakıyor. Ayrılık vakti geldiğindeyse kuzeye doğru yola çıkan birine atını, meyvesini, suyunu ve kibritini sunuyor – belki de bir şarkı için bekletilen kanın, yıkanmış seslerin peşinde. Kısacık ama yoğun bir yolculuk sunuyor *Kaf ve Rengi*; geçmişin izlerini sürerken, şimdinin sessizliğinde kaybolmak isteyenler için.