Kadının Kamerasından

Bir ülkenin geçmişinde derin yaralar açılmışsa, bu izler zamanla görünmez olsa da her an yeniden kanayabilir. Meydanlarda, bayram sofralarında, günlük sohbetlerde bile hissedilen o ağırlık, aslında unutulmuş değil, bastırılmış bir acıdır. Peki sinema, bu kolektif travmalarla yüzleşmek için bir anahtar olabilir mi? Filmler aracılığıyla hatırlamak, anlamlandırmak, belki de biraz olsun rahatlamak mümkün mü? Yoksa sadece izlemek, farkında olmadan travmayı yeniden üretmekten öteye geçmez mi? Sevcan Sönmez, Türkiye sinemasının son dönemindeki örnekleri mercek altına alarak bu sorulara yanıt arıyor. Kuramsal çerçeveden beslenen çalışması, travmanın bireysel olmadığını, toplumsal bir yük olarak nasıl taşındığını gösteriyor. Sinemanın sunduğu imkanlarla, yerleşik kalıplardan sıyrılıp geçmişle hesaplaşmanın yolları var mı? Kitap, bu arayışın izini sürüyor.