Kadın ve Dize

Gece yarısı, bir köyün sessizliğini yırtan uluma yükseldiğinde herkes bilir: kötü bir haber yaklaşıyor. Atlar huysuzlanır, kelebekler ışığın etrafında dönmeye başlar, mumlar daha bir uzak görünür. İşte o an, meydanın ortasında başı öne eğik bir kadın durur. Erenler fısıldar kulağına, pirin elleri titrer, yüzü solar. "Bu ne hal?" diye sorar içinden, çaresizlikle. Kadının saçları omuzlarından dökülürken, elleri gökyüzüne uzanır; kavaklar yerde sürünürken başını eğmek zorunda kalan birinin isyanıyla. "Dilim çözüldü," der, "ben de herkes gibiyim, pirim. Aklım sende." Pir şaşkın, kadın ise beyaz gelinliğiyle kirlenmiş toprağa basar. Gecenin içinde kaybolan bir hikâye, sessiz bir çığlık.