Kadın Koruma

Görevimiz kadınları dış tehlikelerden sakınmaktı, oysa asıl korunması gereken kendi içimdeki yangındı. Bir koruma olarak girdiğim hayatta, korumam gereken adamı sevmeye başladım. Sevdiğimi bilse de umursamayacağını biliyordum; yine de kalbimin sesini bastıramıyordum. Aşk, bazen en yasak meyve gibi tatlı, bazen de en derin yaralar gibi acıtıyordu. Gözlerimden sakladığım duygular, içimde sessiz bir fırtına gibi esiyordu. Kendimden kaçmak ne kadar mümkündü? Ya bir daha geri dönemeyeceksem? Tam umudumu yitirdiğim anda, beklenmedik bir rüzgâr esti; acılarımı alıp götürdü. Belki de aşk, küllerinden yeniden doğabileceğin bir kalbi bulmaktı. Mevsimler değişiyor, zaman akıp gidiyor; insanlar ağladığında başka, güldüğünde başka konuşuyor. Peki ya seversen, arkandan ne fısıldayacaklar?