Kadim Düşler Bahçesinde

Rüzgârın savurduğu yapraklar gibi, hayatın kıyısına sürüklenmişlerdi. Ne büyük hayaller peşindeydiler ne de kudretli bir gelecek umuduyla yanıp tutuşuyorlardı. Tek istedikleri, insanca bir nefes alabilmekti; başkalarına da bu hakkı çok görmeden. Belki de en büyük günahları buydu: sade, temiz bir yaşamın peşinden gitmek. Bu yüzden yollara düştüler, umutlarını bir avuç toprakta aradılar. Bizler ise onları fark etmedik bile; gölgeleri ayaklarımızın altında kayarken, sesleri rüzgârda eriyip gitti. Ama belki de yanılıyoruzdur. Belki de bir yerlerde, kadim bir düşün eşiğinde, hikâyeleri yeniden şekilleniyordur. Bir kuşun kanat çırpışında, bir çobanın ıslığına karışan kaval sesinde ya da bir yolcunun uzaklara dalan bakışında onları bulmak mümkün. Kim bilir, belki bir gün dönerler ve unuttuklarımızın hesabını sorarlar. Ya da şu an, o kadim düşler bahçesinde, bu satırları okuduklarını hayal etmekten başka çaremiz yok.