Kaçış (Cilt 2)

Çocukluğumuz, köyün sıkışık yaşam alanlarında geçti. Ailemiz, akrabalarımızdan ayrı bir damda oturuyordu ama aramızda mesafe yoktu; aynı avluda, aynı gündelik hayatı paylaşıyorduk. Babam, annemin gizli ısrarlarına dayanamayınca, yarı ahır yarı ev olan bu iki bölmeli yeri tutmuştu. Duvarları taşla örülü, yarı yarıya toprağa gömülüydü; ne pencere vardı ne de güneş ışığı. İçerisi, gündüz bile loş bir karanlıkta kalırdı. Köydeki her ev gibi, bizimkinin duvarları da samanlı çamurla sıvanmıştı. Zamanla dökülen sıvaları, babam ancak yıllar sonra yenilerdi. Annem, "Taşların arasından rüzgâr giriyor, çocuklar üşüyor," diye yalvarınca razı olurdu. Oysa babam, işin zahmetine hiç girmek istemezdi.