Kaçış (Cilt 1)

O dönemlerde henüz aile büyüklerimizden ayrı bir evde, kendi başımıza yaşıyorduk. Aramızda fazla mesafe yoktu aslında; babam, annemin gizli ısrarlarına dayanamayarak, yarı ahır yarı konut olan bu küçük evi tutmaya razı olmuştu. Tecirler olarak, dört aile hayvanlarımızla birlikte aynı damların altında barınıyorduk. Bizim evimiz, amcalarımızın evlerinin tam ortasında, iki bölmeli bir yapıydı. Arka kısmı yarıya kadar toprağa gömülüydü, yan ve arka duvarları taşla örülmüştü ve hiç penceresi yoktu. Bu yüzden gündüz bile içeri ancak loş bir ışık sızardı. Köydeki diğer evler gibi, bizimkinin duvarları da saman karıştırılmış çamurla sıvanmıştı. Zamanla bu sıvalar dökülürdü, ama babam ancak iki üç yılda bir yeniden sıvamayı kabul ederdi. Aslında hiç sıvamak istemezdi; annem yüzünü buruşturarak, "Kurban olayım, şu duvarları bir sıvayalım artık. Taşların arasından dışarısı görünüyor, kışın soğuktan uyuyamıyoruz,.