Kaçak Yolcu

Elleri dikenlerle delik deşik olmuş bir adam, gül arayışında kaybolurken buluyor kendini. Narın ateşinde kavrulmak, bedenine toprağın serinliğini dökmek, susuzluğunu gidermek için suya hasret kalmak... Sözcükler, bir çiğ tanesi gibi diline düşüyor, eriyip gidiyor. Ateşin üstüne ateş yağarken, güllerin savrulduğu bir dünyada, kendi yangınını söndüremeyen bir yolcu bu. Her satır, bir nefes alıp veriş gibi kesik, her kelime bir çığlık ya da iç çekiş. Hüseyin Atlansoy’un kaleminden dökülen bu kısa ama yoğun roman, susuzluğun, aşkın ve yalnızlığın izini sürüyor; okurunu, kendi içindeki çölle yüzleşmeye çağırıyor.