Kabuk

Nereye adım atsam, peşimden o ses geliyor: "Sen yine sensin." Sanki bir gölge gibi, her adımda yanı başımda. Gitmek istiyorum, uzaklaşmak; ama her şey, her an beni bana hatırlatıyor. Peki, insan nasıl kaçar kendinden? Daha yolun başındayken, daha bir şey bulamadan nasıl sıyrılır bu kabuktan? Dünya kelimeleri boş, cevaplar anlamsız. Kendime bile yabancıyım artık. Tanımadığım bir şehirde, yabancı bir dilin içinde kaybolmuş gibiyim. Taksi şoförünün gözlerinde kendi yalnızlığımı görüyorum. "Bul kendini," diyor içimdeki ses. Ama nasıl? Her şey bulanık, her şey karmaşık. Dönmek geliyor içimden, ama nereye? Çaresizce kendime sığınıyorum, sanki orası son limanmış gibi.