Kabın Kalın Kadın

Bu roman, adeta bir kapı aralığı; dışarıda kalanların fısıldaştığı, içeridekinin ise sessizce dinlediği bir eşik. Ne sıradan bir anı derlemesi ne de umutsuzluğa teslim olan bir yakınma. Yazar, elindeki feneri tutarken sadece karanlığı değil, o karanlığın içindeki çatlaklardan süzülen ışığı da gösteriyor. Her satır, başladığı yerde bitmiyor; okurunu düşünmeye, belki de kendi kilerine bakmaya davet ediyor. Hikâye, bağcıyı taşlamak yerine, bağın nasıl sürüldüğünü anlatıyor. Değerini bilenler için bir hazine sandığı sanki; anahtarıysa sabırla aralanmayı bekleyen bir zihin. Arka kapakta her şey söylenmiyor, çünkü kimi sözler ayaküstü değil, oturup dinlenilmeyi hak ediyor. İçeri buyurun, ama hazırlıklı olun: Burada her şey konuşulacak.