Kabenin Oğlu Ali 1

Acı, bir şehir gibi içimizde yükselir; tuğla tuğla örülür, sessizce. Her taş, bir pişmanlığın ağırlığını taşır, her duvar bir günahın yankısını saklar. Ruh, kartal pençesinde kıvranır gibi sızlar; koparılan her parça, kanayan bir hatıra olur. Kim bilir, belki de o bataklıkta çamura bulanmış yüzler, aslında senin yüzlerindir. Tanıdık gelmez mi hiç? Nasırlı eller, küf kokan ten, ölü bakışlar... Hepsi senin izlerini taşır. Sen, sandığın kişi misin gerçekten? Yoksa unutmak istediğin o eski "sen" mi? Hatırlamak mı, yoksa unutup gitmek mi? Karar vermek zor.