Ka'b B. Malik ve Tevbe

Peygamber Efendimiz'in (s.a.v.) huzurunda yaşanan o zorlu gün, Ka'b b. Malik'in yüreğinde derin bir sızı bırakmıştı. Savaş meydanından geri kalmanın utancı, günlerce vicdanını kemirirken, tek bir umut ışığı kalmıştı: tövbe. Geceler boyu gözyaşlarıyla ıslanan secdelerde, Rabbine yalvarışının sesi yankılanıyordu. "Affet beni ya Rabbi, kalbimdeki bu ağırlığı al!" diye inlerken, ansızın gönlüne bir ferahlık doluyordu. Sanki göklerin kapıları aralanmış, rahmet yağmuru üzerinden eksik olmuyordu. Dağların eteğinden yükselen bir ses, müjdeyi müjdeliyordu: "Ey Ka'b! Allah senin tövbeni kabul etti!" O an, karanlığın yerini nur almış, kalbi yeniden huzur bulmuştu. Bu hikâye, pişmanlığın ardından gelen kurtuluşun, insanı nasıl yeniden doğurduğunun en güzel örneğiydi.