Jeremiah

Stefan Zweig’in *Jeremiah* romanı, insanın içine işleyen bir kabusun peşini bırakmadığı bir ruhun çaresizliğini anlatıyor. Gece boyu tekrarlayan dehşet, uykusunu kemiren bir lanet gibi bedenine yapışmış; her karanlıkta aynı acıyla yanıp tutuşuyor. Kim bu kanına zehir katan düşleri? Kim onu bu korkuyla kovalıyor, uykusunu bir hırsız gibi çalıyor? Soğuk ay ışığı altında, yıldızların sessiz tanıklığında sorularını haykırıyor: Neden bu işkence, kimin için uyanık kalıyor? Cevap ararken, yalnızlığın ve çaresizliğin derinliklerinde kayboluyor. Zweig, insanın en kırılgan anlarını, umutsuzluğun gölgesinde nasıl savrulduğunu ustaca işliyor.