Japon Sarayı

Pedro, sessiz bir yalnızlık içinde yaşayan bir ressamdır. Küçük bir pansiyon odası, onun dünyasıdır; duvarlar boyalarla dolu, ama cebi her zaman boştur. Bir gün, her zamanki gibi parkın o tenha köşesine gider; ağaçların gölgesindeki banka oturup kuşları, çocukların neşesini seyrederken içini kemiren bir düşünceyle boğuşur: Gerçek bir sanatçı olamadığına inanmaktadır. Derken yanına bir yabancı ilişir. Gelen, geleneksel giysileri içinde, çekik gözleriyle dikkat çeken biridir. Sessizce sohbete başlarlar. Bu gizemli misafir, Pedro’nun zihninde unuttuğu kapıları aralayacak bir anahtar mıdır, yoksa geçmişin tozlu anılarına açılan bir yolculuğun habercisi mi? Vasconcelos, bu kısa ama etkileyici hikâyede, bir sanatçının iç dünyasını, rüyalarla gerçek arasında dans eden imgelerle beziyor. Hayal ile yaşamın sınırlarında gezinen Pedro’nun öyküsü, masalsı bir dokunuşla okurun zihninde iz bırakıyor.