İza

Sınıfların egemen olduğu bir dünyada, paranın kutsandığı sistemler eninde sonunda kendi ağırlıklarını taşıyamaz olur. Tıpkı çürük temeller üzerine kurulan şehirlerin ilk sarsıntıda yıkılması gibi, bu düzen de bir gün çöker. Geriye kalan, enkazın altında debelenen insanlıktır; bir yandan altın hırsıyla kan kusarken, bir yandan da kurtuluşu arar. Tarih boyunca iktidar ile aklın savaşı hiç bitmedi. Zafer hep iktidarın oldu. Artık geri dönüş yok, durmak da. Mekke’nin güçlüleri, Peygamber’e iktidar vaat ederek onu yanlarına çekmeye çalıştılar. Oysa onun derdi iktidar değil, adaletti. Altın tepsilerdeki cazibeye göz bile atmadan, gerçek değişimin peşine düştü. Medine’de kurduğu sistem, sadece bir din değil, bir devrimdi. İnsanlar, özgürleşebilecekleri tek yere akın ettiler: adaletin hüküm sürdüğü o yeni düzene. Bugün de aynı seçenek önümüzde duruyor. Ya iktidarın gölgesinde köleleşmeye devam edeceğiz, ya da.