İyiyim Ben

Pencereden süzülen ışık, odanın sessizliğini yarıp geçtiğinde, o anın içinde bir soluk aldı. "İyiyim," diye mırıldandı kendi kendine, "iyiyim ve buradayım." Dışarıdaki hayat, açık bırakılan kapıdan içeri doldu; beklemekten yorgun düşmüş güneş, ayaklarının ucuna kadar uzandı. Sıcaklığı tenine değdi, tıpkı yaşamın kendisi gibi. Derin bir nefes aldı, havayı ciğerlerine doldurdu. Hayat, bu kadardı işte – basit, sade, ama bir o kadar da değerli. Yaşamak gerekiyordu, yaşayacaktı. Çünkü her şey, bu anın içinde saklıydı.