İyimser Bir Gül

Eskiden misafirler kapıyı çalmadan gelirdi; habersiz, ansızın. Gelen kim olursa olsun, içeri buyur edilir, geri çevrilmezdi. Akşam sofraları, sobanın üzerinde fokurdayan çaydanlığın buğusu eşliğinde geçerdi. Babaannenin kış günlerinde sobaya serptiği portakal kabuklarının kokusu, yıllar sonra bile burnunda tüterdi insanın. Hazır hiçbir şey yoktu o zamanlar; çekirdekler sobanın üzerinde tuzla kavrulur, yazdan kurutulan meyveler kış sofralarını süslerdi. İnsanlar birbirine öyle nazik, öyle saygılı konuşurdu ki, kimse kimseyi incitmemek için kelimelerini özenle seçerdi. Hele kış geceleri, sobanın başında anlatılan hikâyeler... Her biri, geçmişe duyulan o derin özlemin kanıtı gibiydi sanki.