İyilik

İstanbul’un gürültülü kalabalığında, sıradan bir yaz günüydü. Her şey yolunda görünüyordu; markaların göz kamaştıran vitrinleri, moda akımları, hayatın o bildik telaşı… Ama o, farkında olmadan sonbahara doğru sürükleniyordu. Kanserin gölgesi henüz düşmemişti üstüne, geçmişin yükü ise omuzlarındaydı. Kendini bir yalana, bir umuda, bir avuç tutunma çabasına bırakmıştı. Hayat, bazen en güzel maskelerin ardında en kırılgan yüzleri saklar. Işık bir kez vurmuştu ya, artık geri dönüş yoktu. Şebnem İşigüzel, ayakta kalma savaşı veren bir kadının hikâyesini anlatıyor; sevgiye aç, isyankâr, yenilgiye ram olmadan önce son bir kez ayağa kalkmaya çalışan. İyilik, çürümenin ve umudun iç içe geçtiği, şimdinin acımasız trajedisi. Külkedisinin ayakkabısı bile yokken, o hâlâ yürümeye çalışıyor.