İyiler Ölmez

Gece yarısı, yağmurun ıslattığı sokaklardan bir gölge süzülerek kahvehanenin kapısını itti. İçeri dolan serin rüzgârla birlikte, Hacı Kadir’in elleri titredi. Süpürgesine yaslanıp gelen adama baktı; saçı sakalı birbirine karışmış, sırtında tuhaf bir çanta taşıyordu. O yıllarda kimsenin sırt çantası yoktu memlekette. Demek ki ya yabancıydı ya da garip bir yolcu. Adam, gözlerini kısarak Hacı Kadir’i süzdü, sessizce durdu. Dışarıda fırtına uğulduyor, içeride ise zaman bir an durmuş gibiydi. Kimdi bu gece yarısı gelen? Neden buradaydı? Hacı Kadir’in içine bir tedirginlik çöktü, ama belli etmedi. Sadece bekledi.