İsyan Günlerinde Aşk

İhanet edenler, sadece aldatmakla kalmaz; karşılarındakinin acısını görmezden gelmeyi, hatta bu acıyı dindirmeyi bile kendi hakları sayarlar. Onlara göre, aldattıkları kişinin gözyaşları, pişmanlıkları, yaşadığı yıkım, kendi vicdanlarını rahatsız etmemeli; aksine, aldatılan, ihanetin yükünü taşımak yerine, aldatanı affederek onu rahatlatmalıdır. Bu yüzden, yalvarır, kendilerini küçük düşürür, gülünç duruma düşmek pahasına bile olsa bir gülümseme, bir hoşgörü kırıntısı koparmaya çalışırlar. Ne var ki, aldatılanın elinde kalan son şey, bu son kale, asla teslim edilmez. Ragıp Bey de, sokakların isyanla kaynadığı o gece, belirsiz bir yolculuğa çıkmadan önce, farkında olmadan bu çaresizliğe düşer. Karısının soğuk bakışları altında, onun gönlünü almak için kendini acındırır. Eğer o an ne yaptığını görebilseydi, bu aşağılanmayı asla kabul etmezdi. Ama tek arzusu, odanın loş ışığında Kuran okuyan kadının yüzünde.