İstila

Gün doğarken yatağından fırladığında içini kemiren o tanıdık boşluk yine orada. Perdeyi aralayıp güneşe bakmak bile avutmuyor artık; aksine, her şey daha da ağır geliyor. Aynanın karşısına geçtiğinde yüzündeki bitkinlik, gözlerindeki umutsuzluk apaçık. Bu beden hâlâ nefes alıyor, evet, ama ruhun çoktan çekip gittiği belli. Geriye kalan, sıkıntıdan başka bir şey hissetmeyen, adını koyamadığı bir boşluk. Dışarıda her şey bir yarış: haberler, beğeniler, takipler, sürekli bir şeylerin peşinde koşmak. Dünya, bin bir çeşit vaatle üzerimize abanıyor, biz ise neyi kaybettiğimizi bile bilmeden savrulup duruyoruz. Kendimizi nasıl bulacağız, nereye döneceğiz? Yüce Zerey, daha önce kurumsal dünyanın çarpıklıklarını gözler önüne seren eserleriyle tanıdığımız yazar, bu kez *İstila* ile bir çıkış yolu sunuyor. Hayatın içinde kaybolduğumuz bu karmaşada, belki de en çok ihtiyacımız olan şeyi hatırlatıyor: gerçekliğe tutunmanın imkânsız olmadığını.