İstila

Zamanın yıprattığı anlar arasında ruh, kendini kaybolmuş hissediyor. Sonun eşiğinde dolaşan binlerce can, ağır bir yük gibi çöküyor içine. Nisan güneşi bile buruk, sanki her şeyi reddediyor. Gerçeklere ulaşmaya çalışırken birden fark ediyor: kendine bile yabancı kalmış. Yüreğinde biriken hüzün, geceden daha koyu bir karanlık gibi sarıyor her yanını. "Gökyüzüne bak," derler. Oysa gökyüzü de istilanın gölgesinde, solgun bir güneş sızıyor içine. Üç nokta, derinleşen sessizlikte büyüyor, büyüyor... Ve ruh, bu çıkmazda kaybolmaya devam ediyor.