İstiklal Marşı Duruşu'yla Cumartesi Yazıları

Yalnızlık, insanın doğduğu andan itibaren peşini bırakmayan sessiz bir yol arkadaşıdır. Bazen bir nefes gibi içimize dolar, bazen de ölümün soğuk nefesiyle yüzleşmemizi hatırlatır. Kimi zaman gökyüzüne bakarken hissettiğimiz o derin boşluk, kimi zaman da bir ırmağın denize kavuşamadan kaybolup gitmesidir. Yağmur damlasının toprağa düşmeden buharlaşması, yaprağın sonbaharı beklemeden dökülmesi gibi, yalnızlık da beklemez; ansızın gelir ve yüreğe yerleşir. Sevda acısıyla kavrulan bir kalp, coşkuyla dolup taşan duygular, suskunluğa gömülen bir dil... Hepsi yalnızlığın farklı yüzleridir. Onu anlatmaya çalışanlar aslında yalnız değildir; çünkü yalnızlık, paylaşılamayanın adıdır. Gerçek yalnızlık, içimizdeki yangını söndürmeden, yaraları deşmeden, sessizce taşıdığımız bir yüktür. Susmak, kanamak, yanmak... Yalnızlığın dili yoktur, sadece hissedilir.