İşte Orman

Yağmurun dinmesini bekleyen bir ormanın kıyısında, unutulmuş renklerin hüznüyle soluklanıyor sayfalar. Denizin tuzuyla karışan yeşilin, kızılların, mavinin izleri, sanki toprağın derinliklerinden sızan bir anı gibi duruyor. Kozalaklar, ıslak yaprakların altında sessizce açığa çıkarken, ruh da nemli toprağın üzerinde geziniyor. Parmaklar ceplerde, dudaklar ıslık çalarak yürüyor bu ıslak dünyada. İç organlara sızan nem, duyguların pişmanlık duymayan ağırlığını taşıyor. Ormanın her köşesi, sanki kendi bedeninin bir uzantısı gibi sarıyor seni. Çalıların, otların, çimenlerin üzerinde gezinen ruh, sonunda anlıyor: Orman, sadece bir yer değil, içine çekilen bir nefes, tutulan bir hıçkırık, kaybolan bir parça. Ve bu parçanın peşinde, ıslak topraklarda yürümeye devam ediyorsun.