İşte Kanatların Ey Şehir

Zamanın durduğu, yüreğin attığı bir yolculuk bu. Şehir, kanatlarını açmış beklerken, sevgilinin dizlerine başını koyup bir daha kalkmamak var içten içe. Hasret, bir ırmak gibi akar; durmaksızın, usul usul. Sonsuzluğun derinliklerine doğru sürüklenen bir koşuşturma, adeta nefesin kesildiği anlar. Sözcükler, bu sessiz çığlığı fısıldar sayfalarda; aşkın, ayrılığın ve bekleyişin izini sürerken. Her satır, bir iç çekiş, her kelime, yürekte açan bir yara. Gözler kapansa da, zaman akmaya devam eder; çünkü bazı hikâyeler, asla bitmez.